The Brotherhood of Basketball

W dniu wczorajszym (sobota - 24.10.2009) tuż przed "polską walką stulecia" zawodnicy WTK rozegrali drugi mecz w bieżącym sezonie rozgrywek WROBASKET. Mecz, który bardzo chcieli wygrać, a paradoksalnie o mały włos nie przegrali na własne życzenie.

Nic nie wskazywało na to, że mecz z drużyną Kwintet Egzotyczny będzie spacerkiem i taki też nie był. Długo przed meczem wiadomo było, że nie wystąpi nasz jedyny prawdziwy center, czyli Tomek. Co gorsza do ostatniej chwili ważyły się losy gry Marcina, a więc naszej jedynej prawdziwej "jedynki". Jak się okazało nie zdążył wyleczyć choroby i ostatecznie na pojedynku zjawiliśmy się w ledwie sześcioosobowym składzie.

Podobnie jak w meczu poprzednim z KSP Gospoda zaczęliśmy całkiem nieźle. Kilka udanych indywidualnych zagrań i pierwsza kwarta pięcioma punktami dla nas. Co ciekawe wszyscy zawodnicy pierwszej piątki WTK zdobyli już w tej kwarcie punkty. Świadczyć by to mogło o zespołowej grze naszej drużyny. Nic bardziej mylnego. Brak zgrania dał o sobie znać już w następnych 10 minutach. Mało podań, rwane rzuty z nieprzygotowanych pozycji, kolejne próby forsowania obrony w indywidualnych akcjach i kłopoty gotowe. Kwarta przegrana 4 do 12 i na przerwę schodzimy z trzypunktową stratą do rywali. W nasze poczynania wkradła się zupełnie niepotrzebna nerwowość, która już nieraz potrafiła zniszczyć naszą grę.

Przerwa w połowie meczu pozwoliła na przeanalizowanie i zrozumienie popełnianych błędów. Na trzecią kwartę wyszła zupełnie odmieniona drużyna WTK - rozrzucająca obronę, biegająca, stawiająca zasłony, podająca do graczy na lepszej pozycji. Grę potrafił pociągnął Seba, który w całej trzeciej kwarcie zdobył 8 punktów i wyprowadził nasz zespół ponownie na prowadzenie.

Początek czwartej kwarty to z kolei koncert gry Górala. Trafiał niemal z każdej pozycji: spod kosza, z półdystansu, po pick&rollach, kontrach i indywidualnych akcjach. Zdobył pierwsze 11 punktów WTK w ostatniej odsłonie meczu i był kompletnie nie do zatrzymania dla przeciwników. Ci jednak nie chcieli odpuścić. Gdy w pewnej chwili prowadziliśmy 58:50 wydawało się, że jest już po meczu. W tym momencie jednak nerwy ponownie dały o sobie znać. Wystarczyło, że przeciwnicy przeszli na obronę na całym boisku, a w poczynania naszej gry wdarł się paraliż. Po mojej koszmarnej stracie na własnej połowie, próbujący ratować sytuację Góral popełnił piąte przewinienie w meczu, a rywale zbliżyli się do nas na zaledwie jeden punkt. Na szczęście wykorzystana przerwa na żądanie uspokoiła sytuację. Czwarta już w meczu trójka Darka oraz pewnie wykorzystane osobiste przez Sebastiana pozwoliły utrzymać prowadzenie i cieszyć się z pierwszej wygranej w sezonie. Końcowy wynik: WTK 63 - Kwintet Egzotyczny 59.      

Punkty dla naszej drużyny w tym meczu zdobyli: Góral 24, Seba 14, Darek 12, Bartek 7, Krzychu 6.

Plusy:

• Drużynowa gra w trzeciej i czwartej kwarcie. Bardzo ważne, że udało nam się w trakcie meczu zrozumieć, że siła naszej gry musi się opierać na zespołowości, a nie indywidualnych zagraniach poszczególnych graczy. Okazuje się, że nawet bez zagrywki, gdy pogramy trochę podaniem, pobiegamy i postawimy kilka zasłon to wychodzi z tego zazwyczaj coś fajnego.
• Świetna gra Górala. Zawodnik ten przypomniał nam w tym meczu, że gdy jest zdeterminowany do walki, a jednocześnie czerpie radość z gry, nawet nie będąc w najlepszej dyspozycji fizycznej, potrafi w pojedynkę ciągnąć grę na swoich barkach. To już ten czas, aby ten niewątpliwy talent wreszcie pokazał pełnię swoich możliwości.
• Dobry występ skrzydłowych. Każdy wniósł do gry coś innego i to dodatkowa wartość. Darkowi nie wychodziły wjazdy, ale sypnął 4 trójki, w tym dwie w czwartej kwarcie. Ponadto świetnie uruchamiał kontry długimi podaniami przez całe boisko. Seba zagrał rewelacyjnie w drugiej połowie. Biegał do kontrataków, nie bał się atakować kosza i trafiał z półdystansu. Na koniec wykorzystał pewnie dwa osobiste w kluczowym momencie. Bartek jak zwykle wykazał się zaangażowaniem, które w dodatku po raz kolejny podparł dobrą grą w ataku. Nie chcę zapeszać, ale wydaje mi się, że w tym momencie gra on najlepszą koszykówkę w swoim życiu.

• Nerwy, nerwy, nerwy. Gra naszej drużyny w pierwszej połowie wyglądała podobnie do tego co prezentowaliśmy 7 lat temu, gdy pierwszy raz wyszliśmy na mecz ligowy. Chaos, szybko oddawane rzuty, straty - zupełnie bez ładu i składu. Potem to się wszystko udało jakoś opanować, ale stres powrócił znowu w końcówce. Koszmarne starty, niepotrzebne faule i tak o to mało brakowało, a wypuścilibyśmy wygrany mecz.
• Brak pomocy w obronie. O ile decyzja o kryciu "każdy swego" wydaje się niezłym pomysłem, to komunikacja wciąż pozostaje dużym problemem. W czwartej kwarcie przeciwnicy bezkarnie mijali naszych zawodników i bez problemów zdobywali kolejne punkty.  W konsekwencji doprowadziło to do nerwowej końcówki - na szczęście - z happy endem.